she's the man

ی زمانی از بس نوشتم دنیا رو عاشق خودم کردم...حالا که دیگه دنیا رفته... میخواستم ننویسم، اما بزرگان گفتند حیف از این وبلاگ است که از صفحه روزگار محو شود! حرف بزرگان را گوش گرفته و ادامه میدم، احتمالا با ی فرمت جدید شاید مینی مال نویسی...

حالا خدا بزرگ است...

زنگ زدم به این پسره*، بعد یه عالمه بوووق گوشی را براشته، بهش میگم بیا اینجا یه آقایی اومده کارت داره. میگه: من یه رکعت دیگم مونده!!! الان میام.

پسره شاسگول ووسه خودش وسط نماز پیام بازرگانی رفته و گوشیشو جواب داده! بعدشم بقیه نمازشو خونده... سبحان الله و الحمدلله و...

خوبیه این مارمضونی اینه که کسایی رو نمازخون میکنه که حتی نمیدونن نمازو با چه ن می نویسن! به قول شاعر که میگه (شاعر با لهجه اصفهانی گفتس) آدم وقتی یه بار تو سال نماز میخونس همیین میشد دیگه دادا 

*شرح کامل خوشحال بازیاشو توی این پست نوشتم.

غـروبم مرگه رو دوشم، طلوعم کن تو میتـونی  

تمومم، سایه می پوشم، شروعم کن تو میتونی  

شدم خورشید غرق خون، میون مغرب دریا  

منو با چشـمای بازت، ببر تا مشــرق رویا  

دلـم با هر تپش با هر شـکستن داره می فهمه  

که هر اندازه خوبه عشق، همون اندازه بی رحمه  

چه راهـایی که رفتم تــا بفهمم جز تو راهی نیست  

خلاصم کن از عشقایی که گاهی هست و گاهی نیست

+لینک دانلود

- احساس مردن شدیدی بهم دست داده! سرم تیر میکشه... صدای آهنگ... دعا کردم تو رو بازم با چشمی که نخوابیده... مگه میذاره دلتنگی مگه گریه امون میده... اما باید تحمل کنم، خودم خواستم، باید از این سردرگمی بیام بیرون...

- نشستم پشت میزم و دارم یه مقاله می خونم، البته اگه بشه بهش گفت خوندن!... اصلا حواسم نیست 4بار یه خط رو میخونم ولی نمیفهمم چی نوشته! نمی دونم کجام...؟! زل زدم به قیافه رائول و به واژه هیرو (قهرمان) فکر میکنم اشک تو چشام حلقه میزنه اما سریع جمعش میکنم آخه اینجا که نمیشه... کافیه این آقای دکتر آمپول زن (رئیس بنده هستن) ببینتم، اون وقته که فوضولیش گل میکنه و تا عین این خاله خانباجیا ته و توی قضیه رو درنیاره، دست از سرم برنمیداره!

 -هنوزم هستن آدمایی که دوستشون دارم و همیشه برام یه قهرمانن مثل رائول مثل...

عنوان پست: تیتر مقاله همشهری جوان، شماره۲۷۲